Laatste Nieuws

De loods is open
voor inbreng op
donderdagavond
van 18.30-20.00 uur.

 

 

BVR 2018:

23 en 24 maart 2018

Hoofddoel 2017

Nieuwsbrief 22-2-2013

 

 

BVR nieuws,

De vorige keer zijn we begonnen met de introductie van ons nieuwe project. Stichting hulp aan Roemenië. De afgelopen weken wordt ik zo leuk van informatie voorzien en dit wil ik graag in etappes met jullie delen.

Voordat we hiermee verder gaan nog wat nieuwsfeitjes voor de komende BVR.

De komende BVR zullen wij voor het eerst een tent binnen de veemarkthal hebben voor de kids

Een echte kids party tent: dit is een initiatief van de dames, onderwijsassistenten van de Friese Poort o.l.v. Ester Eelkema. Deze dames zullen twee dagen onze kinderen vermaken terwijl wij lekker over de bazar heen slenteren. Lekker kletsen met iedereeen zonder dat je kind aan je staat te trekken omdat je alweer stil staat. Deze dames hebben toch leuke ideeën en als kind kun je overal aan meedoen wanneer je een strippenkaart hebt gekocht bij de kaartverkoop of in de hal bij de tent.

Ik zal een klein tipje van de sluier oplichten; wat denk je van schminken; porselein verven; spellen circuit; nagels lakken een echte fotoshoot en noem maar op. Klinkt leuk toch? De meiden willen hiervoor een donatie van de BVR, voor het doel waar zij voor werken, Hulp aan Bosnië! En zo helpt de ene hand de andere.

Wij hopen dat u allemaal het medewerkersformulier weer hebt gekregen en ingevuld of nog mooier via de website hebt ingevoerd. Al velen van jullie hebben deze weg gevonden en wij kunnen zeggen dit werkt perfect.

De laatste inbreng zal zijn op donderdagavond 7 maart daarna is de hal gesloten tot na de paasdagen.

Dan nu het vervolg van ons project, geniet er net zo van als ik elke dag doe wanneer er weer een mailtje binnenkomt van Lieuwe Mellema.

nu ter zake: als je twee vorige kerkblad leest, zou je kunnen denken dat alles van

een leien dakje ging. Niets is minder waar.

Om te beginnen moesten alle binnen gekomen goederen gesorteerd worden, denk

daarbij vooral aan de vele kleding. De rommel eruit en het goede werd gesorteerd op

vijf- of zes leeftijdsgroepen en dat werd op de dozen gezet. Dat moest wel om te voorkomen dat je kinderkleding afgeeft bij een bejaardentehuis of andersom.

Vooraf aan een reis ging ik met de betreffende paspoorten naar Den Haag voor visums voor Hongarije en Roemenië. Dat is allemaal veranderd.de reis met de vrachtauto(s), soms vier, duurde zeker drie dagen, soms vier dagen.

Drama’s aan de grenzen, het kon zomaar gebeuren dat voor de grens van Hongarije evenals die van Roemenië 8 uur of meer werd verspeeld. Een keer hebben we 17 uur gewacht om Roemenië binnen te komen (op de paklijst stond 12 liter shampoo en dat beschouwde de douane als chemische stoffen)

Toen hebben we 200 Duitse marken in het paspoort gedaan en konden we na 10 minuten de grens over. Dat is trouwens de enige keer dat ik geld geschoven heb. In het begin waren de wegen in Roemenië onvoorstelbaar slecht, als je een gemiddelde van 30 km per uur haalde, dan mocht je niet klagen. Bij donker durfden wij niet te rijden , was niet verantwoord.We zijn gechanteerd, beschoten en bestolen maar de roep om hulp was zo groot dat we dat allemaal voor lief hebben genomen en daar hebben we tot nu toe geen spijt van.

Nu weer even naar de hulpverlening, naar het dorp Babeni. Hier komen wij vanaf het

begin, eerst een kindertehuis (leek een varkensstal) en een paar jaar later naar het

bekende ziekenhuis voor gehandicapte kinderen. Elke keer als wij daar kwamen, zeker

2 x per jaar, bezorgden we daar, buiten de gebruikelijke dingen als kleding-schoenen-

beddengoed-speelgoed-hulpmiddelen altijd een ton meel en een ton waspoeder. Ook kochten we in Roemenië vaak medicijnen (bijsluiter in het Roemeens).Wij betekenden iets voor dit project. We hadden veel contact met priesters en ook 2 bisschoppen. Een bisschop had toen veel macht, je kunt het bijna vergelijken met hier een minister. Je had ze nodig maar het zijn allemaal boefjes. Ze denken alleen aan zichzelf en hun familie en vrienden. De diaconale gedachte is bij hun ver zoek, dus hebben wij in veel gevallen die taak overgenomen.

een paar voorbeelden:

In mei 1990 ging de bisschop met ons mee naar Babeni (kindertehuis).De toestand was zo verschrikkelijk dat we als grote mensen stonden te janken. Ineens schoot mij de pronk en praal van zijn paleis te binnen en ben ik (emotioneel als ik was) vreselijk tekeer tegen hem gegaan (in het Duits, dat verstond hij) met als resultaat dat bij ons volgende bezoek (december) de met urine doordrenkte stromatrasjes en wemelend van de maden, 2 op één ledikant,waren vervangen door een normale matras, één per ledikant, en het gebouw was ontsmet en schoongemaakt. Een geweldige verbetering.Bij ons 2e bezoek had ik gevraagd om een ontmoeting met de directeur van de psychiatrie.Deze had totaal geen interesse voor ons en ons werk, volgens deze was hulp ook niet nodig en konden ze zich zelf best redden. Deze man was hooguit een dagdeel per week in Borsa, om zijn salaris op te strijken, had niets met de patiënten, dacht alleen aan zichzelf en streek ook nog eens een dik salaris op als directeur van een ziekenhuis in de nabij gelegen stad Cluj Napoca

Een ander voorbeeld: op aanwijzen van een burgemeester brengen we een voedselpakket bij een oude zieke vrouw. Ik kom tot aan haar bed. Toen ze hoorde dat wij uit Olanda kwamen pakte ze mijn hand,begon te huilen en mijn hand te kussen en die wilde ze niet meer loslaten. Ik zie het nog voor mij.

De vele contacten met de geestelijken heeft er wel toe geleid dat Tieno en ik zeker in 10 verschillende kloosters, waaronder 2 bisschoppelijke paleizen, hebben verbleven, een geweldige ervaring en kostte natuurlijk niets. We werden altijd geweldig verzorgd door hard werkende nonnen, die kregen dan vaak stiekem een extraatje in de vorm van b.v. zeep of shampoo.

Bovengenoemde tijden zijn voorbij, we verblijven nu veelal bij onze contactpersonen of zoeken vrienden op en als het moet een goedkoop hotelletje

Ik heb je beloofd te informeren over ons andere hoofdproject, te weten:een psychiatrie waar meer dan 100 dementerende vrouwen en mannen zijn ondergebracht inhet dorp Borsa. Op een gegeven moment vond ons bestuur dat we niet alles aan één project

moesten besteden, dus op zoek naar een ander project. Nou dat is in Roemenië

niet zo moeilijk, er zijn er binnen onze doelstelling, duizenden.

Via, via kwamen we in Borsa terecht.

Ons eerste bezoek herinner ik mij als volgt:

Onze huidige voorzitter, Piet de Jong was mee en Radu, onze contactpersoon,

vergezeld door zijn dochter Adina (deze spreekt in tegenstelling tot haar vader

zeer goed Engels)Zo één heb je beslist nodig voor een redelijke communicatie

We meldden ons bij de gesloten hekken van de hoofdpoort en vertelden wie wij waren

en wat we wilden .Na lang wachten werden we binnen gelaten en ontvangen door

een medewerkster .

Het gebouw had en heeft nog steeds en kasteelachtige uitstraling. Was vroeger

eigendom van een adellijke familie uit Hongarije, maar onteigend door het commu-

nistische regiem en “vol gestopt” met bovengenoemde patiënten.  Binnen uiteraard

een onlogische indeling want er hadden geen verbouwingen plaats gevonden, dus

b.v. de apotheek in de keuken enz. enz. De patiënten hadden allen de zelfde pyjama

aan of een vieze ochtendjas, erg mager en keken je met holle ogen aan.

Ze sliepen op gammele stapelbedden. er heerste een vieze en penetrante lucht, ze

begonnen te schooien om sigaretten en chocola. Dat mochten we beslist niet geven

want dan was het hek van de dam volgens de begeleiders. Er waren 2 toiletruimtes

waar zowat alles niet werkte en in een smalle betegelde ruimte werden de mensen met

een slang afgespoten (badgelegenheid) Kortom: het was een drama.

Toen we weer buiten waren (frisse lucht) zagen we dat sommige bewoners hun behoeften in of op het grasveld deden. Na wat heen en weer gepraat (blijft een taalprobleem) hebben we beloofd dat we terug zouden komen en hun hulp wilden bieden, nog niet wetende in welke vorm. Maar voor ons geldt: beloofd is beloofd

Waarom zeg ik dat laatste omdat zowel in Borsa als Babeni meerdere malen buitenlanders langs komen en alles willen bekijken, erg onder de indruk zijn, en beloven terug te komen en hulp te bieden, doch in werkelijkheid nooit meer wat van zich laten horen.

Een kilometer buiten de poort de bus stilgezet, elkaar aangekeken en in mijn beste Engels mijn gedachten onder woorden gebracht Zeer, zeer onder de indruk, hadden we het gevoel of kwamen we terug uit een concentratiekamp. Dat is natuurlijk niet zo en daar mag je ook niet mee vergelijken, maar dat was de eerste emotionele gedachte van iedereen.

Thuis gekomen en bij nadere informatie bleek al snel dat er meerdere organisaties uit Nederland in Borsa waren geweest maar om uiteen lopende redenen geen hulp verleenden

Als het niet via de voordeur kan dan maar via de achterdeur, en zo is het letterlijk gegaan.Met toch wel hard werkend personeel in de keuken en verpleging kunnen we goede afspraken maken over b.v. het meest benodigde voedsel of materiële zaken zoals beddengoed, kleding enz. enz.

Inmiddels zijn ze daar begonnen met nieuwbouw van verblijven. Ze noemen dat paviljoens. Maar dat is een heel groot woord. In werkelijkheid is het een zwaar betegelde ruimte waar een aantal bedden in worden geschoven en klaar is Kees.

Gelukkig hebben wij die nieuwe paviljoens mogen en kunnen inrichten. Daarbij moet je denken aan complete ledikanten dus met matras-kussen-lakens-dekbed-incontinentie-nachtkastje enz.(alles van Leen Bakker Sneek)

Hierbij hebben we samengewerkt met de stichting “Roemenië Roept” uit Nijemirdum. Geweldig!

Inmiddels is deze stichting opgedoekt, jammer.

één keer in de maand bezorgt Adina vers fruit in Borsa. Dit wordt geweldig op prijs gesteld. Ze wordt daar als een vorstin ontvangen.

Het fruit wordt vanuit een kofferbak van een auto verdeeld.

Tot zover, volgende keer meer.

 

www.bvrsneek.nl voor opgave van uw medewerking aan de BVR

 

Vrienden van de BVR

 

 


 

 


 

 


 

 

Laatste berichten in het
Gastenboek

Ankie Galama: Beste Jildou en alle vrijwilligers, Namens de Stichting Faridpur wil ik jullie complimenten maken voor [...]

27-03-17 22:33


harm jan bouwers: Gefeliciteerd met de mooie opbrengst en weer goed georganiseerde BVR. complimenten aan bestuur en vrijwilligers [...]

31-03-15 20:29


Fam. Vermeulen: Lieve mensen, Wat was het gisteravond gezellig bij jullie. Allereerst al, dat we welkom geheten werden [...]

30-03-15 18:38


lees meer . . .

Vrienden van de BVR

 

 


 

 


 

 


 

 

@BVRSneek op Twitter
© 2012-2017: BVR Sneek